Levenslessen van Bud Spencer

door Marger

Een kinderfeestje leek vroeger niet compleet zonder een videoband met een film van Bud Spencer en Terence Hill. Het verhaal maakte niet zoveel uit. Meestal waren de rustige scenes heel vermakelijk, maar ik zat vooral te wachten op de knokpartijen die onvermijdelijk volgden. Overal ter wereld bleken meutes vechtersbazen klaar te staan om op het duo af te denderen.

Terence Hill maakte indruk met zijn atletische bewegingen en creatieve toepassing van koekenpannen, kokosnoten, biljarttoebehoren en andere voorwerpen. De ruig bebaarde Bud Spencer, met zijn grote lijf opvallend vaak geconfronteerd met kleine aanvallers, maakte indruk met zijn schijnbare onaantastbaarheid en de tendens om per ongeluk door zijn maatje geraakt te worden.

Enkele weken geleden is hij nu toch geveld. Carlo Pedersoli, alias Bud Spencer, de acteur die samen met de nog springlevende Mario Girotti (Terence Hill) mij zoveel plezierige middagjes bezorgde, heeft zijn laatste dreun uitgedeeld. Toen ik dit las, besefte ik dat ik een aantal belangrijke lessen heb geleerd dankzij deze opmerkelijke man.

Er zit vaak meer onder de oppervlakte dan je denkt

Hoewel hij in de films steevast met een vlekkeloos Amerikaans accent optrad, was hij in werkelijkheid een Italiaan die, net als Girotti, zijn naam veranderde om in Amerika makkelijker aan het werk te komen. Als 9-jarige pik je niet zo op dat hij nagesynchroniseerd werd vanwege zijn nogal gebrekkige Engels. Verder maakte hij furore als zwaargebouwde acteur, maar heeft Pedersoli in zijn jonge jaren nog Olympisch gezwommen voor Italië.

Een ander bepaalt niet waar jouw energie heen gaat

In mijn herinnering werd er in vrijwel elke film wel een meubelstuk aan gort geslagen op Buds rug. Hij gaf vervolgens geen krimp, draaide zich langzaam om naar de boosdoener en schakelde die ofwel met zijn handelsmerk (gebalde vuist van bovenaf op het hoofd) uit, of de angst sloeg de bandiet in kwestie om het hart en hij zette het op een lopen. Exemplarisch voor het leven: er is altijd wel iemand te vinden die jou schijnbaar onderuit wil halen of probeert je het leven zuur te maken. De kunst is om hun 'wapens' geen effect op je te laten hebben en zo weinig mogelijk aandacht of energie te besteden aan dit soort mensen.

Je vrienden maken ook fouten

Hoewel ze doorgaans zij aan zij tegen een onwaarschijnlijke overmacht aan vechtlustige bad guys streden, gebeurde het regelmatig dat Terence Hill per ongeluk een muilpeer aan Bud Spencer uitdeelde. Bud besteedde daar kort wat aandacht aan: hij deelde een vuile blik uit of gaf per ommegaande post fysiek antwoord. Daarna was het vergeten en vergeven: iedereen maakt wel eens een fout en dat bleef hij nooit met zich meeslepen.

Geweld als vriendelijk vermaak

Vrijwel iedere film met geweld (en dus vrijwel iedere film) lijkt geweld te verheerlijken. Hoe bruter en bloediger, hoe beter, zo lijkt het soms. Bud en Terence lieten zien dat geweld ook alternatief ingezet kan worden: als middel om grappen aan op te hangen, zonder bloed en verwondingen. Als kind leerde je hier niet van dat geweld cool en nuttig is, maar dat het onzinnig en lachwekkend is.

Direct je probleem het hoofd bieden

Of in dit geval: de vuist bieden. Menig tegenstander maakte kennis met de onderkant van Buds vuist. In plaats van omslachtige boksrondes met een aanvaller trad Bud het probleem zonder poespas tegemoet. Vervelende tegenstander? Eén welgemikte vuist met volle kracht bovenop het hoofd was zijn favoriete manier om het probleem aan te pakken. We zijn soms geneigd om eindeloos om de zaak heen te dansen als er een probleem opdoemt in ons leven. Vaak werkt zo'n directe benadering veel beter: even een flinke inspanning en het is gedaan.

Uiterlijk vertoon heeft geen waarde

Bud hechtte niet bepaald waarde aan uiterlijk vertoon. In zijn films was Terence Hill de mooie kerel en Bud meer de wat lompe, behaarde goeierik. Maar ook schone schijn van zijn tegenstanders boeide hem niet. Een opponent die enkele indrukwekkende kata's voor zijn neus afwikkelde, wachtte hij ongeïnteresseerd af om hem vervolgens met een eenvoudige dreun uit te schakelen.

Leeftijd is geen beperking

Ik doel niet op zijn optreden op 56-jarige leeftijd in Miami Supercops, want er zijn tegenwoordig genoeg acteurs van die leeftijd die er fitter bijlopen en meer fysieke inspanning leveren. Na het bericht van Bud Spencers overlijden bekeek ik wat Youtube-filmpjes en zag ook een interview op de Duitse televisie. Bud was daar 84 jaar oud en stal de show vooral met zijn humor. Zijn komisch talent was op die hoge leeftijd nog volop aanwezig, zelfs via een Italiaans-Duitse tolk.

Ik heb geen videorecorder meer (en geen tv (en geen tijd hiervoor)) maar een Bud Spencer/Terence Hill-marathon zou er wel moeten komen binnenkort.